A.A.I.

Een hond aan het stuur? Nee. Natuurlijk niet! Wat wel zo is: de afgelopen twee jaar heb ik meegewerkt aan breed en diepgaand onderzoek naar de manier waarop invulling kan worden gegeven aan Dierondersteunende Interventie (A.A.I.) binnen het vakgebied Toegepaste Psychologie.

Vanuit psychologisch perspectief is in samenwerking met Aeres Hogeschool Wageningen uitgebreide studie gedaan naar de relatie tussen mens- en dier en de manier waarop het werken met dieren laagdrempelig gemaakt kan worden in onderwijs, zorg en welzijn. In het kader van een afstudeerproject zijn vanuit de Minoropleiding ‘dieren in therapie’ diverse werkmethodieken, begeleidingsvormen en oefeningen ontwikkeld binnen het domein autisme, angst en stress.

Toen ik in 2002 mijn opleiding tot toegepast psycholoog afrondde, nam ik mezelf één ding voor: in essentie zou mijn werk altijd moeten blijven gaan over het constructief ingaan op persoonlijke ontwikkeling. Dit vond zijn toepassing hoofdzakelijk in de verkeerseducatie, maar ook daarbuiten ben ik  mij altijd graag blijven toespitsen op persoonlijke begeleiding aan (jong-) adolescenten met extra behoefte aan ondersteuning. Door maatwerk te bieden als net dat beetje extra aandacht nodig is. Mijn passie voor dieren, in het bijzonder honden, deel ik hierbij graag met anderen. Ik heb dan ook geen moment getwijfeld toen ik benaderd werd om mee te werken aan dit mooie project. Vooral ook omdat mijn eigen honden en twee katten hierin een belangrijke rol van betekenis zouden gaan spelen. Hetzelfde voor de twee dwerggeitjes en twee mini-varkentjes die leven in de ecologische tuin die grenst aan de Praktijk.

Zowel op fysiek, sociaal, cognitief en affectief niveau zijn er vele voordelen om met dieren samen te werken. Ze zorgen ervoor dat iemand letterlijk en figuurlijk in beweging komt, makkelijker contact maakt met anderen, zichzelf beter leert kennen en het eigen gevoel beter kan volgen. Dieren bezitten bepaalde eigenschappen die het oplossen of hanteren van uiteenlopende problematieken mogelijk maken, door uit te gaan van wat er tussen mens en dier gebeurt. Het spontane gedrag voor interactie, leveren kansen en voordelen op die veel moeilijker te verkrijgen zouden zijn in hun afwezigheid.

Ik kijk dankbaar terug op een enorm leerzame periode. Vooral op de manier waarop werd samengewerkt met studenten en docenten. Het waren al die pauze-opofferingen en de vele extra uren naast mijn werk in de verkeerseducatie meer dan waard!

Dewi